Autor ormus 0

Zen Buddyzm

Buddyzm Zen jest mieszanką indyjskiego buddyzmu mahajany i taoizmu. Zaczęło się w Chinach, rozprzestrzeniło się na Koreę i Japonię, a od połowy XX wieku stało się bardzo popularne na Zachodzie.

Istotą Zen jest próba bezpośredniego zrozumienia sensu życia, nie dając się zwieść logicznemu myśleniu lub językowi.

Techniki zen są kompatybilne z innymi wiarami i są często używane, na przykład, przez chrześcijan poszukujących mistycznego zrozumienia swojej wiary.

Zen często wydaje się paradoksalny – wymaga intensywnej dyscypliny, która właściwie praktykowana daje całkowitą spontaniczność i ostateczną wolność. Tej naturalnej spontaniczności nie należy mylić z impulsywnością.

Zen jako słowo

„Zen” to sposób, w jaki chińskie słowo Ch’an jest wymawiane w Japonii. „Ch’an” to chińska wymowa sanskryckiego słowa Dhyana , które oznacza (mniej lub bardziej) medytację.

Zen – esencja i trudność


Christmas Humphreys, jeden z czołowych pionierów historii buddyzmu w Wielkiej Brytanii, napisał, że „Zen jest tematem niezwykle łatwym do błędnego zrozumienia”. On miał rację.

Zen to coś, co robi człowiek. To nie jest pojęcie, które można opisać słowami. Mimo to słowa na tej stronie pomogą ci zorientować się, o co chodzi w zen. Ale pamiętaj, zen nie polega na słowach – trzeba go doświadczyć, aby „zrozumieć”.

Oświecenie jest w środku

Istotą buddyzmu zen jest to, że wszyscy ludzie są Buddą i że wszystko, co muszą zrobić, to odkryć tę prawdę dla siebie.

Wszystkie istoty z natury są Buddami,
tak jak lód z natury jest wodą.
Oprócz wody nie ma lodu;
poza istotami nie ma Buddów.

Hakuin Ekaku

Zen każe nam szukać w sobie oświecenia. Nie ma potrzeby szukania odpowiedzi poza sobą; możemy znaleźć odpowiedzi w tym samym miejscu, w którym znaleźliśmy pytania.

Istoty ludzkie nie mogą nauczyć się tej prawdy poprzez filozofowanie lub racjonalne myślenie, ani przez studiowanie pism świętych, udział w obrzędach i rytuałach uwielbienia lub wielu innych rzeczy, które ludzie myślą, że robią ludzie religijni.

Pierwszym krokiem jest kontrolowanie naszych umysłów poprzez medytację i inne techniki angażujące umysł i ciało; porzucić logiczne myślenie i nie dać się złapać w pajęczą sieć słów.

Historia Zen

Buddyzm zen został sprowadzony do Chin przez indyjskiego mnicha Bodhidharmę w VI wieku naszej ery. W Chinach nazywał się Ch’an.

Złoty wiek zen rozpoczął się wraz z szóstym patriarchą, Hui-nengiem (638-713), a zakończył prześladowaniami buddyzmu w Chinach w połowie IX wieku n.e. Większość z tych, o których myślimy dzisiaj jako wielkich mistrzów Zen, pochodzi z tego okresu. Buddyzm zen przetrwał prześladowania, choć w Chinach już nigdy nie był taki sam.

Zen rozprzestrzenił się do Korei w VII wieku n.e. i do Japonii w XII wieku n.e. Spopularyzował ją na Zachodzie japoński uczony Daisetz Teitaro Suzuki (1870 – 1966); chociaż wcześniej znaleziono go na Zachodzie.

Zen w praktyce

Japończycy siedzący przed skalnym ogrodem Zen, z jednym mężczyzną wyjaśniającym coś innym
Jeśli jesteś mieszkańcem Zachodu, możesz mieć trudności z odrzuceniem intelektualnych i dualistycznych sposobów myślenia, które dominują w zachodniej kulturze: mogą one utrudniać ludziom Zachodu przyjście do Zen.

Buddyści zen poświęcają mniej uwagi pismom świętym jako środkom uczenia się niż różnym metodom praktykowania zen. Najpopularniejszym sposobem nauczania jest przekazywanie oświecenia bezpośrednio od mistrza do ucznia.

Praktyki Zen mają na celu wyciągnięcie racjonalnego i intelektualnego umysłu z mentalnej pętli, tak aby uczeń mógł stać się bardziej świadomy i urzeczywistnić swoją własną naturę Buddy. Czasami stosuje się nawet (łagodną) przemoc fizyczną, aby powstrzymać ucznia przed intelektualizacją lub utknięciem w jakiś inny sposób.

Uczniowie Zen dążą do osiągnięcia oświecenia poprzez sposób, w jaki żyją i poprzez mentalne działania, które zbliżają się do prawdy bez filozoficznej myśli lub intelektualnego wysiłku.

Niektóre szkoły Zen pracują nad osiągnięciem nagłych momentów oświecenia, podczas gdy inne wolą proces stopniowy.

Wskazówki dotyczące znaczenia Zen


Ponieważ Zen jest tak trudny do wyjaśnienia, oto kilka cytatów, które mogą pomóc w zrozumieniu tego:

Istotą buddyzmu zen jest osiągnięcie oświecenia poprzez bezpośrednie widzenie swojego oryginalnego umysłu (lub oryginalnej natury); bez interwencji intelektu.
Zen jest wielki w intuicyjnym zrozumieniu, po prostu w „zrozumieniu” i nie jest tak gorący w filozofowaniu. Zajmuje się tym, co faktycznie jest, a nie tym, co myślimy lub czujemy o tym, co jest.
Filozofia zajmuje się rzeczami takimi, jakie są, nie próbując ich interpretować.


Zen wskazuje na coś przed myśleniem, przed wszystkimi twoimi pomysłami.
Kluczem do stanu Buddy w Zen jest po prostu samopoznanie.


Być człowiekiem to być Buddą. Natura Buddy to po prostu inna nazwa ludzkiej natury – prawdziwa ludzka natura.
Zen to po prostu bycie całkowicie żywym.
Zen jest skrótem od buddyzmu zen. Czasami nazywa się to religią, a czasami filozofią. Wybierz preferowany termin; to po prostu nie ma znaczenia.
Zen nie jest filozofią ani religią.


Próbuje uwolnić umysł z niewoli słów i krępowania logiki.


Zen w swej istocie jest sztuką wglądu w naturę własnej istoty i wskazuje drogę od niewoli do wolności.
Zen to medytacja.

Polecamy artykuł opisujący preparat nazywany Ormus