runy
24 September 2021 Durch Ormus Aus

Runy

Aktualisierter Artikel 6. Februar 2022

Runy to litery w tak zwanym alfabecie runicznym. Alfabet ten był używany do pisania różnych języków germańskich przed przyjęciem alfabetu łacińskiego. Pierwszym rozwiniętym systemem pisma było używanie alfabetu runicznego.

Runy to nie tylko sposób komunikacji za pomocą języka pisanego i mówionego. Słowo „runa” oznacza sekret lub tajemnicę. Runy zostały zastąpione alfabetem łacińskim ponad 1000 lat temu, ale ich użycie utrzymało się do innych specjalistycznych celów, takich jak dekoracja, wróżenie i ochrona.

Runy zazwyczaj składają się z pionowych linii z gałęziami lub „gałązkami” wystającymi ukośnie, w górę, w dół lub po łuku. Można je pisać od lewej do prawej i od prawej do lewej.

Alfabet runiczny zwany także „futhark” to pierwsze 6 liter alfabetu, którymi są: Fehu, Uruz, Thurisaz, Ansuz, Raidho i Kaunan. Nie wszystkie oryginalne nazwy każdej runy są znane, a nazwy, które znamy, zostały zrekonstruowane z języka germańskiego i staroangielskiego.

Historia run

Pochodzenie alfabetu runicznego jest owiane tajemnicą.

Mitologiczne pochodzenie zawsze było związane z bogiem magii i mądrości, Odynem. Był czczony jako najwyższy mag. Odyn zawsze poszukiwał wiedzy absolutnej, ale tej wiedzy nie można było osiągnąć za pomocą uproszczonych ludzkich zmysłów.

Mówi się, że Odyn musiał wyrzec się oka, aby móc pić ze źródła mądrości. Potem śmiertelnie zranił się włócznią i wisiał na drzewie przez 2 dni i 2 noce. 24 magiczne runy zostały mu objawione, gdy zbliżała się śmierć. Wizerunki tych run zostały rozrzucone po całym kraju i przez Odyna.

Gdy kulty Odyna rosły do ​​władzy, runy i kamienie runiczne pozostały pod jego magiczną domeną.

Najwcześniejsza potwierdzona inskrypcja runiczna pochodzi z 160 roku n.e. w Danii. Uczeni szacują, iż inskrypcje wynikają z co najmniej 100-letniego doświadczenia w pisaniu runami.

Przypuszcza się, iż runy wywodzą się z jednego z wielu alfabetów staroitalskich używanych wśród ludu śródziemnomorskiego z I wieku n.e., który żył na południe od plemion germańskich.

Runy były powszechnie pisane i czytane od 160 roku n.e. Istnieją cztery główne skrypty runiczne, które ostatecznie powstały, są to:

  • Starszy Futhark w Skandynawii (160-700 n.e.)
  • Młodszy Futhark epoki Wikingów (700 – 1200 n.e.)
  • Anglosaski system pisma Futhorc w Egland i Fryzji (500 – 1000 n.e.)
  • W pełni uformowany średniowieczny Futhark (od 1300 n.e.)
  • W epoce Wikingów w całej Skandynawii wzniesiono duże ilości inskrypowanych kamieni runicznych. Runy znajdują się w krajach o historii mówiących po niemiecku. To rozciągało się od Islandii po Skandynawię, Anglię i Europę Środkową.

Użycie run w Skandynawii rozszerzyło się na średniowiecze i dalej.

Znaczenie run

Runy funkcjonowały jako litery, ponieważ były czymś więcej niż tylko literami, jak rozumiemy dzisiaj. Każdy symbol runiczny był niegdyś ideograficznym lub piktograficznym symbolem jakiejś kosmologicznej zasady lub mocy. Napisanie lub grawerowanie symbolu runicznego oznaczało przywołanie i ukierunkowanie siły, którą reprezentuje.

Istnieją 24 runy, a każda z nich ma nazwę, która prawie zawsze opiera się na pierwszym dźwięku każdego symbolu. Nazwa i wygląd każdej runy wskazywały na jej znaczenie filozoficzne i magiczne. Postacie posiadają własne magiczne atrybuty. Znaczenie ma również wymowa.

To sprawia, iż ​​runy są symbolami znaczenia i wizualną reprezentacją magii mówionej. Słowa, które tworzą runy, zawierają więcej znaczenia i intencji w dźwiękach, które tworzą podczas wypowiadania.

W przedchrześcijańskim światopoglądzie germańskim słowo mówione ma silną moc twórczą. Skandynawski uczony Catharin Raudvere zauważa: „Wpływ wypowiedzianego na głos zdania nie mógł być kwestionowany i nigdy nie można go cofnąć, tak jakby stało się ono w jakiś sposób fizyczne. Słowa wypowiedziane tworzą rzeczywistość, a nie na odwrót”.

Runy były nie tylko środkiem komunikacji między ludźmi, ale także znaczącymi symbolami, które mogą być odczytywane i rozumiane przez niewidzialne moce animujące widzialny świat. Dzięki temu runy mogą być używane do wielu magicznych aktów.

Używane do kontaktu ze zmarłymi, dla ochrony, powodzenia i bezpieczeństwa. Były używane do wróżenia i jako środek kontaktu z innymi płaszczyznami egzystencji.

Runy można wykuć w drewnie, kościach, muszlach, papierze i kamieniu. Mogą być również grawerowane na metalach takich jak srebro i złoto i noszone jako biżuteria. Poprzez ręczne rzeźbienie run powstaje silniejsze połączenie między runą a osobą, która ją wyrzeźbiła. Runy skrywają wiele tajemnic warto zapoznać się ze starymi księgami iż zawierają cennych wskazówek.

Fakt jest taki iż runy są czymś wyjątkowym. Polecamy nasze artykuły Ormos oraz subtelna energia.